Beetje melancholische foto. Op een of andere manier heb ik een beetje te doen met dit blaadje. Eenzaam aan de takken volhardt ie. Trotseert de herfst. Een blaadje met karakter. De stugste van allen. Niet willen toegeven aan de herfst. Lak aan de natuur. Volhouden totdat je echt niet meer kan.

Maar het is onvermijdelijk, hij gaat vallen natuurlijk. En zo hoort het. Ik hou van onze seizoenen. Ik moet er niet aan denken om het hele jaar door hetzelfde weer te hebben. Nooit sneeuw. Of juist altijd. Afwisseling is fijn. Je kan ergens naar toe leven of juist verlangen dat het niet meer weggaat. En dat verlangen laat je leven. Leven, net zoals de natuur leeft.