De afgelopen paar dagen heb ik een paar keer de Kinderboekenweekbus mogen fotograferen. Even uitleggen: De Kinderboekenweekbus is een bus die langs scholen gaat, veelal in achterstandswijken (dus veel allochtonen), maar ook scholen met speciaal onderwijs, waar kinderen van die school een oud boek (die oude boeken gaan naar kinderen die niet of nauwelijks toegang hebben tot boeken) kunnen inleveren en het kinderboekenweekgeschenk (of voor de kleintjes een ander presentje) daarvoor terugkrijgen. Mooi initiatief van ABN-AMRO.
Dus de afgelopen dagen heb ik kinderen gezien. Veel kinderen. Drukke kinderen. School na school, groep na groep. En 20 of meer kinderen per groep in een bus is… tja, gewoon erg druk! Gelukkig wel, het zijn tenslotte kinderen en die moeten druk zijn, anders is er iets mis.
Maar er is me vooral één ding opgevallen en bijgebleven: die kinderen zijn zo enthousiast, lief, belangstellend, wel gemanierd, leuk, spontaan en leergierig dat ik me niet zo heel veel zorgen maak om de multiculturele samenleving. En daar kunnen sommigen in Den Haag nog wat van leren. Maar die zijn helaas niet zo leergierig meer…
Beetje melancholische foto. Op een of andere manier heb ik een beetje te doen met dit blaadje. Eenzaam aan de takken volhardt ie. Trotseert de herfst. Een blaadje met karakter. De stugste van allen. Niet willen toegeven aan de herfst. Lak aan de natuur. Volhouden totdat je echt niet meer kan.
